Η πρώτη μέρα του χρόνου ξεκίνησε πολύ normal. Έφαγα με την οικογένεια μου το μεσημέρι, και το απογευματάκι πήγα στη δουλειά. Δε με πείραξε που δούλεψα την πρωτοχρονιά μιας και είχα πολύ καιρό να δουλέψω. Στο γυρισμό oδηγούσα το σχετικά παλιό αυτοκίνητο του πατέρα μου. Ήμουν σε κεντρικό δρόμο και ξαφνικά μπροστά μου εμφανίστηκαν 3 ελάφια. Βλέπετε εδώ στην Αμερική συχνάζουν πολύ τα άτιμα, κι όμως μέχρι τώρα δε μου έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Όσο κι αν προσπάθησα να πατήσω φρένο και να αποφύγω το τελευταίο, δεν τα κατάφερα. Βασικά το ελάφι δεν το χτύπησα αλλά έχασα τον έλεγχο του αυτοκινήτου, το οποίο έστριψε αριστερά, μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και στο τέλος ανέβηκε στο πεζοδρόμιο όπου και σταμάτησε. Μόλις σταμάτησε συνειδητοποίησα πως ήμουν πολύ κοντά σε ένα χαντάκι, κι έτσι βγήκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Αφότου κάλεσα τον πατέρα μου και την εταιρία που θα ερχόταν να βγάλει το αυτοκίνητο, κατάλαβα πόσο τυχερή ήμουν. Το λίγο χιόνι που είχε το πεζοδρόμιο ήταν ο λόγος που σταμάτησε το αυτοκίνητο και δεν έπεσε στο χαντάκι. Επίσης ήμουν τυχερή που δεν ερχόταν κανένα αυτοκίνητο και που δεν έπεσα πάνω σε κανένα δέντρο.
Ειλικρινά δεν έχω νιώσει ποτέ τέτοιο πράγμα. Δεν είναι το οτι με φόβησε τόσο αυτο που έγινε, αλλά αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Κοιτώντας το αυτοκίνητο που βρισκόταν λίγα εκατοστά απο το χαντάκι, συνειδητοποίησα πόσο τυχερή ήμουν. Θα μπορούσαν να είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα. Κι έτσι τρόμαξα λιγάκι στη σκέψη πως ήμουν υπερβολικά τυχερή. Η χρονιά ξεκίνησε λίγο περίεργα αλλα προσπαθώ να σκέφτομαι πως ήμουν τυχερή που γλίτωσα απο κάτι τόσο τρομακτικό.
No comments:
Post a Comment