Some philosophy..

Άραγε ξέρουμε τι είναι αυτό που μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους? 'Η προχωράμε στα τυφλά? Κι όσα ονειρευόμαστε για το μέλλον, τα θεωρούμε πιθανά ή απλά φαντασιώσεις? Έχουμε άραγε το κουράγιο να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας? Ή φοβόμαστε την αλλαγή τόσο που δεν το ρισκάρουμε να χάσουμε την ασφάλεια που ήδη νιώθουμε?

Όταν είμαστε παιδιά αναγνωρίζουμε πιο εύκολα την ομορφιά της ζωής. Ζωγραφίζουμε το δικό μας παραμύθι χωρίς να αφήνουμε κανέναν να μας το μουτζουρώσει με αρνητικότητα. Κι αυτό γίνεται συνεχώς. Σιγά σιγά όμως μας λένε πως πρέπει να μεγαλώσουμε και να αρχίσουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα. Μας πιέζουν να σβήσουμε τα φανταχτερά χρώματα της ζωγραφιάς μας και να είμαστε πιο σοβαροί. Κι εμείς το κάνουμε, αλλα μετά ξεχνάμε πως ήταν το παραμύθι που ζωγραφίζαμε. Όμως εγώ σας λέω πως τίποτα δεν επιτυγχάνεται χωρίς δυσκολίες. Και κυρίως οι μεγάλες επιτυχίες πραγματοποιούνται εκεί που όλοι φωνάζουν πως είναι αδύνατον. Τα όνειρα πραγματοποιούναι μόνο με αποφασηστικότητα και αφοβία. Σαν τα παιδιά που μόλις έχουν μάθει να περπατάνε και χωρίς να φοβούνται μην τυχών πέσουν, τρέχουν, τρέχουν άφοβα...



"There is only one thing that makes a dream impossible to achieve: the fear of failure...Courage is the quality most essential to understanding the Language of the World." ~Paolo Coelho

Friends, lovers or nothing

Δε νομίζω πως έχω νιώσει τόσο νευριασμένη με κάποιον εδω και πολύ καιρό. Εκεί που είχα το κεφάλι μου ήσυχο, εμφανίστηκες ξανά και με την απαίτηση να είμαστε κάτι παραπάνω απο φίλοι...ξανά. Αφού δε θέλεις κανονική σχέση, γιατί χαλάς μία τόσο καλή φιλία και γιατί μου το κάνεις αυτό? Αλλα βέβαια, εσύ δεν ξέρεις πόσο καιρό σε αγαπούσα και πόσο καιρό έκανα να σε ξεπεράσω. Και να που εκεί που νόμιζα πως τα αισθήματα μου για εσένα είχαν εξαφανιστεί, όλα ξαναγύρισαν και με πήραν απο κάτω. Για πρώτη φορά κατάφερα να ανοίξω συζήτηση για το θέμα, γιατί μέχρι τώρα έκανες πως δε συναίβει τίποτα μεταξύ μας. Αλλα και πάλι που καταλήξαμε? Στο πουθενά. Δεν βρήκες τα λόγια να μου εξηγήσεις τι είμαι για 'σένα. Δεν ξέρω τι να ελπίζω. Να βρείς επιτέλους τον τρόπο να μου πεις κι εμένα σαν τι στο διάολο με βλέπεις? 'Η να μπορέσω να σε ξεχάσω και να προχωρήσω? Αφου ακόμα δε σου είπα πως νιώθω για 'σενα. Είχα την ευκαιρία η χαζή αλλα δε βρήκα το κουράγιο. Φταίμε και οι δύο. Αλλα τώρα πιο πολύ εγώ, που νόμιζα πως μπορείς να νιώσεις κάτι δυνατό για 'μένα. Έχω κουραστεί υπερβολικά. Κουράστηκα να σε θέλω, αλλα και να σε ξεπερνάω και μετά να αρχήζουν όλα απ'την αρχή. Ξανά φίλοι δηλαδή? Να το δεχτώ (αν και θα πονέσει λίγο), αλλα να ξέρω τουλάχιστον οτι είναι οριστικό!

I got a hammer, and a heart of glass...I gotta know right now which walls to smash.

Dilemmas

Γενικώς θέλω πολύ να γράφω συχνά, αλλα νιώθω πως η διάθεση μου αλλάζει τόσο συχνά που οποιοσδήποτε διάβαζε τις αναρτήσεις μου θα με περνούσε για bipolar. Απλά είμαι σε μία φάση που ψάχνομαι και δε ξέρω τι θα νιώσω απο στιγμή σε στιγμή.

1). Προσπαθώ να αποφασίσω αν θέλω να κάνω ένα εξάμηνο στην Ελλάδα ή στην Ισπανία το επόμενο εαρινό εξάμηνο. Η Ελλάδα μου λείπει αφάνταστα (και δεν έχω πάει ποτέ Αθήνα) αλλά η Ισπανία είναι κάτι το διαφορετικό (αν και έχω πάει, θα ήταν πολύ cool να ζήσω εκεί για 4-5 μήνες). Έχω κάνει ολόκληρη λίστα με τα θετικά κάθε χώρας, αλλα μου είναι δύσκολο να αποφασίσω. Πάντως στην Ελλάδα θέλω παααρα πολύ να μείνω για πάνω απο ενάμιση μήνα (το συνειθησμένο) για να θυμηθώ πως είναι να ζώ εκεί. Εξάλλου στην Ισπανία μπορώ να σταματήσω πριν γυρήσω Αμερική...Δε νομίζω να μπορέσω να αρνηθώ την πατρίδα, αλλα καλά είναι να το σκεφτώ λίγο, για να μην πάρω απόφαση βιαστικά.

2). Επίσης σκέφτομαι πολύ αυτές τις μέρες με ποια παρέα θα μείνω του χρόνου εδώ στο πανεπιστήμιο. Έχω δύο διαφορετικά group με τις οποίες κάνω παρέα και, αν και ξέρω ποια παρέα προτιμώ για να συγκατοικήσω, δεν ξέρω πόσες θα είναι αυτές και αν θα χορέσω κι εγώ!




Το χιόνι εδώ δεν υποφέρεται πια...! Πρέπει να έχουμε πάνω απο ένα μέτρο, και καθε βδομάδα-τσουπ!- ρίχνει και λίγο ακόμα. Έτσι όπως πάει το βλέπω να λιώνει..τέλη Μαρτίου (κι αυτο καλά θα είναι). Αφού το πανεπιστήμιο έχει ήδη κλείσει 2 φορές μέσα σε 2 βδομάδες, και μπορεί λένε να είναι χάλια και αύριο ο καιρός!

Κάποιοι φοιτητές έγραψαν το όνομα απο τη μασκότ μας...το χιόνι τους ερχόταν μέχρι το γόνατο!