Δε νομίζω πως έχω νιώσει τόσο νευριασμένη με κάποιον εδω και πολύ καιρό. Εκεί που είχα το κεφάλι μου ήσυχο, εμφανίστηκες ξανά και με την απαίτηση να είμαστε κάτι παραπάνω απο φίλοι...ξανά. Αφού δε θέλεις κανονική σχέση, γιατί χαλάς μία τόσο καλή φιλία και γιατί μου το κάνεις αυτό? Αλλα βέβαια, εσύ δεν ξέρεις πόσο καιρό σε αγαπούσα και πόσο καιρό έκανα να σε ξεπεράσω. Και να που εκεί που νόμιζα πως τα αισθήματα μου για εσένα είχαν εξαφανιστεί, όλα ξαναγύρισαν και με πήραν απο κάτω. Για πρώτη φορά κατάφερα να ανοίξω συζήτηση για το θέμα, γιατί μέχρι τώρα έκανες πως δε συναίβει τίποτα μεταξύ μας. Αλλα και πάλι που καταλήξαμε? Στο πουθενά. Δεν βρήκες τα λόγια να μου εξηγήσεις τι είμαι για 'σένα. Δεν ξέρω τι να ελπίζω. Να βρείς επιτέλους τον τρόπο να μου πεις κι εμένα σαν τι στο διάολο με βλέπεις? 'Η να μπορέσω να σε ξεχάσω και να προχωρήσω? Αφου ακόμα δε σου είπα πως νιώθω για 'σενα. Είχα την ευκαιρία η χαζή αλλα δε βρήκα το κουράγιο. Φταίμε και οι δύο. Αλλα τώρα πιο πολύ εγώ, που νόμιζα πως μπορείς να νιώσεις κάτι δυνατό για 'μένα. Έχω κουραστεί υπερβολικά. Κουράστηκα να σε θέλω, αλλα και να σε ξεπερνάω και μετά να αρχήζουν όλα απ'την αρχή. Ξανά φίλοι δηλαδή? Να το δεχτώ (αν και θα πονέσει λίγο), αλλα να ξέρω τουλάχιστον οτι είναι οριστικό!
I got a hammer, and a heart of glass...I gotta know right now which walls to smash.
No comments:
Post a Comment